'Het zit niet in mij, dat kan bijna niet anders en zoniet, dan zit het wel heel erg diep. Maar zo diep kan ik toch niet zijn? Het is gewoon niet voor, laat staan in, me weggelegd ...', zat ik eergisteren ontgoocheld en hoofdschuddend te herhalen na iedere zin die ik had herlezen, telkens peilend naar mijn eigen diepte. Soms vond ik het moeilijk aanvaardbaar dat iets een minimum aan talent kan vereisen.
Ik probeerde die dag een gevoel op papier te zetten, naar het grote voorbeeld van de onbekende Beautist, maar meer dan bladvulling leek het woordenwoud niet te zijn. Je kon er enkel en alleen in verdwalen, een chaos was het. Eigenlijk had ik er mee moeten kappen, want het resultaat ontstemde me hoe langer hoe meer. Net zolang totdat de stem in mijn hoofd zweeg en ik aan niets meer dacht. Escapisme tot in zijn uitersten doorgedreven. Héél even was ik die dag nergens meer. Heel even liet ik los.
Posts
1 opmerking:
Misschien dat je het te graag in 1 keer op papier wilde zetten? Het kan zijn dat de woorden in dagen achter elkaar steeds een stukje meer geboetseerd moesten worden. We weten nog niet hoe lang de onbekende Beautist over zijn stuk gedaan heeft.
Een reactie posten