Met knikkende knieën

'Ik begin graag klassiek, met weinig creativiteit en zonder eigen inbreng, met andere woorden volledig steunend op wat er al is, namelijk jullie, jullie verleden en andermans woorden. Daarom begin ik als volgt: 'op een dag, die ooit vandaag werd genoemd, werd ik geboren na achttien lange jaren ...'

Dat is tenminste wat me wordt toevertrouwd, want eerlijk gezegd weet ik niet hoelang ik er al ben en vanwaar ik kom. Laat staan wie ik ben. Al wat ik van mezelf weet is mijn naam. En daarom begon ik met de woorden op een dag, net zoals een sprookje een start neemt. Het is een zekerheid, iets waar ik mee verder kan. Het geeft me een reden om te wandelen. Naar waar ik ga, weet ik nu al, maar niemand kan me vertellen wat er in de tussentijd zal gebeuren, noch wie ik zal zijn en hoe ik me zal voelen. 'Gelukkig', bedenk ik dan.
 

Aangename kennismaking, ik ben M. Altevree en ik wandel.'