Onzichtbaar door blindheid

Niet zo lang geleden zag ik het volgende staan, gegraveerd op de onderkant van een beleefde houten bank, die, zo ontpopte zich nadien  een gedachte in mij tot memorabele herinnering, veel plezier moet hebben gehad aan het beleefd zijn:

edfeil

Voor de nadien van zoëven had ik (in het) net het woord genoteerd in mijn notitieschriftje. Niet omdat ik er ondersteboven van was, het was eerder het omgekeerde. Leest u het ook maar eens op die manier. In de andere richting, tegen de stroom in waarin onze ogen informatie puren uit tekens die Chinees leken toen we klein waren, maar Nederlands bleken toen we eindelijk leerden welke taal we spraken. Als je het zo leest, zie je plots iets, familiair lijkt me niet het juist woord, eerder iets hereditair verschijnen.

Het leek me na die dag een goed voornemen zoveel mogelijk te kijken waar ik niemand zag kijken om te zoeken naar dingen die iedereen zoekt, maar niet vindt. Ik had gelukkig het besef dat vindplaatsen erg vindingrijk konden zijn. En zelfs meer: dat het gezochte soms op zoek lijkt naar de vinder, want toen ik later nog eens terugblikte op de nota in mijn schriftje, herkende ik met ongeloof(lijk grote ogen) het handschrift van de onbekende Beautist. Kon dat nog toeval zijn?

Sommige dingen zijn trouwens erg moeilijk te vinden vanwege hun on/doorzichtbare karakter. We denken er voorbij omdat het wezenlijk maar een halve gedachte is, die aan anderen, verkeerdelijk of niet verkeerdelijk, gestalte geeft. Ze worden ook wel eens vooronder-stellingen genoemd, wat ik persoonlijk een erg goed gekozen naam vindt. En als je jezelf afvraagt hoe ik onder de houten bank ben verzeild geraakt, die ik vermeld heb in het begin van dit stukje, dan ben je denk ik op de goede weg. Lees de tekst nog maar eens en misschien vind je het antwoord wel. En onthoudt: vindplaatsen kunnen erg vindingrijk zijn!